سالهاست مفهوم «تکینگی» بهعنوان نقطهای مطرح میشود که فناوری از کنترل انسان خارج میشود. ایلان ماسک اکنون از آیندهای حتی رادیکالتر صحبت میکند: «فراوانی مطلق»؛ جهانی که در آن هوش مصنوعی و رباتها تقریباً همه کارها را انجام میدهند و هزینه تولید به حداقل میرسد. در چنین شرایطی، پول و حتی مفهوم کار ممکن است بیمعنا شوند.
در مرکز این چشمانداز، ترکیب هوش مصنوعی عمومی و رباتهای انساننما مانند تسلا اپتیموس قرار دارد. ماسک معتقد است این فناوری میتواند جهان را از «درآمد پایه همگانی» به «درآمد بالای همگانی» برساند؛ یعنی سطح زندگی بالا برای همه، بدون محدودیت ناشی از کمبود نیروی کار.
با این حال، توصیه جنجالی او مبنی بر کنار گذاشتن پسانداز برای بازنشستگی بسیار پرریسک است. او خود نیز اذعان دارد که دوران گذار میتواند دشوار باشد و در حال حاضر مالکیت رباتها در اختیار شرکتهاست، نه عموم مردم. بنابراین، تا تحقق کامل این آینده، پول همچنان نقش حیاتی خواهد داشت.
ماسک پیشبینی میکند که هوش مصنوعی تا حدود سال ۲۰۳۰ از هوش انسان پیشی بگیرد و «عصر فراوانی» بین ۲۰۴۰ تا ۲۰۴۵ شکل بگیرد. در چنین جهانی، ثروت مالی اهمیت خود را از دست میدهد و انرژی و فناوری به منابع اصلی قدرت تبدیل میشوند. با این حال، چالشهایی مانند تأمین انرژی، قوانین جهانی و همراستایی هوش مصنوعی با ارزشهای انسانی باید حل شوند.
در نهایت، حتی اگر فقر از بین برود، مسئله جدیدی به وجود میآید: بحران معنا. وقتی کار دیگر برای بقا ضروری نباشد، انسانها باید هدف زندگی خود را از نو تعریف کنند. بنابراین، بهترین راه آمادگی نه کنار گذاشتن پسانداز، بلکه یادگیری سازگاری و کار با هوش مصنوعی است.